سلام خانما من ۲۵ سالمه و دانشجوی پرستاری هستم
نمیدونم چطوری بهتون تعریف کنم تا بتونید خودتون رو بزارید جای من....
من برای رسیدن به این رشته خیلی تلاش کردم و خیلی درس خوندم تا بالاخره الان دانشجوی ترم دوم هستم میدونید از درس خوندن بدم نمیاد اما دوست ندارم این رشته رو بخونم چون هیچی به روحیه ی من نمیاد من ادم درون گرا و فوق العاده ساکت هستم تا کسی چیزی ازم نپرسه حرف نمیزنم اینطوری هم نیستم خودم رو بگیرم و خوب اطرافم متوجه هستن که اخلاقم اینطوریه به همین دلیل فکر میکنم برای این رسته ساخته نشدم چون تاوقتی درسهای تئوری دارم خیلی حال میکنم و لذت میبرم از درس خوندن اما کاراموزی و درسهای عملی واقعا حالم رو بد میکنه دیدن یک انسان بیچاره که روی تخت بیمارستان افتاده و نگاه نا امیدش رو بهت دوخته واقعا سخته مخصوصا اینکه تو باید قوی باشی بهش روحیه بدی....
من یک دختر ۷ و نیم ساله دارم و الان دوست دارم بچه دوم داشته باشم چون فاصله سنی بچه ها باهام زیاد نباشه فکر میکنم الان زمان مناسب اما از یکطرف دوست ندارم درسم رو ول از طرف دیگه هم واقعا خسته ام موندم چطور میتونم تو این رشته موفق باشم
و اینکه همسرمم با اینکه بچه دوست داره میگه درست رو ادامه ولی واقعا من نمیتونم خیلی به خودم تلقین کردم تا بتونم این دوترم رو پیش ببرم
