از خدا یه جورایی دلگیرم من بنده زیاد بدی نبودم درسته کاملا بی گناه نبودم ولی تو کل عمرم آزارم به یه مورچه نرسیده ولی خدا خیلی اذیتم کرد خیلی زیاد بارها عاشق شدم و شکست خوردم خیلی وقتا حتی ابراز نکردم قلبم تیکه تیکه شدم خیلی وقتا از بچگی همه مسخره ام کردن الانم خیلی تنهام ۲۰ سال از عمرم گذشت ولی جز تلخی چیزی یادم نمیاد بقیه شم همین جوری میگذره قبلا نماز میخوندم ولی الان که صدای اذان رو میشنوم یه جورایی دلم میخواد ازش فرار کنم دلم نمیخواد خدایی رو که دوسم نداشت رو عبادت کنم😔
اما من
روز بهروز عاشقش میشم..
خدایی که باهمه غم ها ومشکلات حامی بزرگیه
نماز اول وقت میخونم وبا قرآن عزیز انس دارم
لطفش شامل حالم شده
چیزی جز تلاوت قرآن آرومم نمیکنه
منم باهاش قهرم، چجوری دلش میاد این همه صداش کردم منو به حال خودم رهاکرده
خداوند همیشه هوای بنده هاشو داره. من هم بعنوان یک مرد در زندگیم شکست رو تجربه کردم. اما معتقدم حتما حکمتی درش بوده ، و خداوند بزودی آدم مناسب رو وارد زندگیم میکنه.
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
27 ثانیه پیش
28 ثانیه پیش
34 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
