من خب دوسش دارم ،همونموقع هم داشتم .
ولی خب میگم چون من شرایطم خیلی خیلی خاصه نمیدونم درسته که قبول کنم یا نه .
ببینید من اگ خدا بخواد ان شاءالله قبولی تضمینی کنکورم حتی اگ قبول هم نشم ،دوتا سهمیه افتخاری نخبگان دارم که با اونا فرهنگیان و چند جای دیگه بدون آزمون و اینا پذیرش می کنن .
از طرفی اگ بخوام ازدواج کنم ، خب اون چقدر صبر کنه ،بعد تازه میدونم بچه هارم خیلی دوس داره ،اونوقت نهایتا خوبه پنج سال من بچه هم نیارم دیگه نهایتا من ۲۳سالگی نمیتونم کارمو ادامه بدم یا تحصیلمو اون رشته هایی که دوسشون دارم داشته باشم.
خانوادم هم سر همین قضیه سنم مخالفت کردن وگرنه پسره اصن مورد تایید همست
نمیدونم گیجم . واقعا دیگنمیدونم کدومش مهمتره .نمیدونم اگ شغل و رشتمو بچسبم بازم همچین ادمی پیدا میشه که انقد خوب باشه یا نه .
رشته ای که بخوام برم خب خیلی طول میکشه ،تازه اگ بچه دار شم هم که دیگه هیچی .( خودم دوس ندارم هم مادر باشم هم محصل)
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
-22 ثانیه پیش
-7 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز