امشب رفتم روپوش گرفتم برا چند روز دیگه قراره بریم پراتیک. خوشحال بودم وقتی نشستم تو ماشین آهنگ سوغاتی هایده پخش شد زدم زیر گریه و بغض کردم دلم عجیب برا داییم تنگ شده کاش میشد همین الان ببینمش دلم یه ذره شده چقدر میخواست منو ببینه تو مانتو سفید اما فقط میتونم عکس بفرستم 😔 تو این چند روز فقط کارم شده اشک هیچکس به اندازه اون تو خانواده درکم نمیکرد دلداری بهم نمیداد برام ذوق نکرد اخ من چطور حس تنهایی نکنم😭😭
ای بابا
لعنتی فکر کردم خدایی نکرده فوت کرده
مهاجرت کرده
بجاش کلی خوشحال باش
خوبه ک دایی مهربونی داری.❤️
من ک از دایی هام خیری ندیدم ن تنها من واسه هیچ کدوم از خواهر برادرام دایی نبودن دلم واسه مامانم کبابه ک اینقد داداش های بی رحمی داره.
تازه خودمم عروس داییم هستم اون موقع نمیدونستم اینقد سنگدل ان
من همیشه جایی ک هستمو دوس دارم
مثلا من اهوازیم مسلما خیلی دوسش داشتم و دارم
اما وقتی اومدم تهران حس بهتری داشتم
چون تو تغییر میکنی برای پیشرفت
اگ دل بسته ی جا بمونی ک هیچوقت پیشرفت نمیکنی
الان من با همه بچه هایی ک ایران نیستن صحبت میکنم تا یکی دوسال اول میگفتن میخوایم برگردیم و سخته الان حتی دلشونم تنگ نمیشه میگن کلی زحمت کشیدیم و الان زندگی عالی دارن چرا باید برگردن
دانشگاه راه دور نرفتم چون طاقت دوری از خانوادمو نداشتم البته اوضاع روحیم جالب نبود اصلا. مسافرت که میرم شمال فقط سه روز میتونم تحمل کنم . نمیدونم چه دردیه گرفتم فقط اتاق خودم.
اونور خیلی بهتره کلا یه دنیای دیگس،خودش میگفت گذر زمان رو حس نمیکنه، داییم کلا زیاد اجتماعی نبود ولی دل کند و رفت چون به قول خودش میخواست بالاتر بره تجربه کسب کنه زندگیش از یکنواختی بیرون بیاد
ارسال نظر شما
این تاپیک قفل شده است و ثبت پست جدید در آن امکان پذیر نیستجدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
