یک تجربه دارم و دوست دارم راجبش حرف بزنم. چون قبل از اینکه وارد رابطه بشم خیلی از دخترا بهم این هشدار ها رو داده بودن و من باور نمیکردم،میگفتم اون فرق داره.
وقتی با یه پسر دوست میشید،بدون اینکه مدرک و سندی از دوستیتون به جا بزارید
تا جایی که عقایدتون و احساستون اجازه میده پیش برید اما حواستون باشه بدون رابطه جنسی کامل.
بعد از یه مدت،متوجه میشی این آدمی که الان میشناسی اصلا اون آدمی که روزای اول عاشق سینه چاکت بود نیست. البته اشکالی هم نداره،اون قرار نیست ترکت کنه،فقط هیجانش فروکش شده و الان تازه داری با شخصیت اصلیش رو به رو میشی،همون که سالها خانواده و دوستاش ازش دیدن و میشناسن. البته اون هم تازه داره با تو آشنا میشه،چون تا قبل از این همون هیجان اولیه نمیزاشته تو رو منتقدانه ببینه.
و این وضعیت ممکنه تو ذوقت بخوره،اما الان وقت تصمیم گیری هست که آیا این آدم جدید رو واسه ادامه مسیر میخوای یا نه؟
شاید شخصیت جدیدش برات جذاب باشه،ممکنه هم نباشه.
برعکسِ دخترا ،پسرا اول رابطه همه کارت هاشون رو رو میکنن تا تو رو به دست بیارن. اما با مرور زمان کارت هاشون میسوزن و اشخاص فقط خودشون میمونن.
من فکر میکنم تا وقتی که یه پسر کاملا مطمعن نشه تو بهش وفاداری خود واقعیش رو پشت نقاب نگه میداره تا از دستت نده. پس اگه مدام ناز کنی و دعوا کنی و بهش ثابت کنی باورش نداری،اگه دوست داشته باشه مدت طولانی تری نقش یه پسر پرفکت جنتلمن رو بازی میکنه و تو به مرور عاشق اون شخصیت پرفکتی که هزار امتحانش کردی میشی.
لطفا تا قبل از دیدن شخصیت اصلیش،عاشقش نشو.
پارتنر من آدم بدی نیست،فقط اونی که منو شیفته خودش کرد نیست.
