اره بخدا این ماه که آخرین فرستم بود برای اقدامشبها از استرس خوابم نمیبرد صبحم مامان زنگ میزد کلی گریه و زاری و دعواشون رو میاورد پیش منم گاهی وقتها میگفتم کاردارم بیرونم نمیتونم صحبت کنم ولی خواهری مگه یه روز دو روزه همیشه ی خدا این کارشونه همسرمم که اصلا یا سرکاره یا خونه خوایپبیده دوساعت با من وقت نمیگذرونه باورت میشه من دوساله همسرم بازار نرفتم تمام تعطیلی ها خونه پدرش باید بریم یه بار نمیگه پاشو جایی بریم که تو دوس داری این ماه بخاطر دارو ها حالم زیاد خوب نبود سر اینکه نمیتونم برم خونه پدرشوهرم همسرم دو روز باهام حرف نزد یه روزشم که صبح رفت خونه پدرش شب برگشت گرفت خوابید
همسرم خانوادش از اولین روزی که باهم ازدواج کردیم همیشه براش اولویتن میگه اینطوری نیست ولی خب آدم میبینه مثلا روزهای بوده که من مریض بودم حالم واقعا خوب نبوده اون رفته خونه پدرش صبح تاشبم بر نگشته به نظر من دوس داشتن اینطوری نیست من آدمهای رو که وقتی بهشون نیاز دارم کنار نبینم دوس داشتنشون رو باور ندارم
وقتی ناراحتم دلم میخواد باهاش حرف بزنم بهشم میگم ولی انگار اونم ناراحتیم براش مهم نیست
میدونم سخته ولی اگه شرایطش رو داری مشاوره برو فاصله بگیر من خودم خیلی سعی میکنم گاهی موفق میشم گاهی نه ولی کاش بتونیم خودمون تغیر بدیم همونجوری که اونها ما براشون مهم نیستیم ماهم یکم مثلا اونا باشیم
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
