من ۱۷ سالمه
میدونم این حرفا مناسب سنم نیست ولی
دلم از مردم گرفته از رفتار هاشون
دیگه حوصله قوی بودن در برابر دیگران رو ندارم دلم میخواد خود واقعیم باشم
دوست دارم جلو یکی خودم باشم
از دوست و رفیق و خانواده که شانس نیاوردم
من تا الان حتی به خودم اجازه ندادم با یه پسر حرف بزنم
پسرای این دوره هم همشون به فکر رابطه جنسی هستن
کاش مثلا یه ده سال دیگه یه پسر خوب که در اولویت منو دوست داشته باشه اخلاق داشته باشه دوم پول داشته باشه در برابرم قرار بگیره حداقل اون درکم کنه اون حامیم باشه بتونم در برابر اون دیگه تظاهر نکنم یکی که اولویتش من باشم عاشقانه دوستم داشته باشه
من همیشه همجا بهترین بودم برای مثال امروز استاد کلاس کنکورم بهم میگه من پیش بینی میکنم که تو رتبه برتر بشی اینقدر هوشت خوبه (چندتا ازمون گرفته همه رو 90 درصد زدم )
امیدوارم منظورمو گرفته باشید🙂
