خب داستان از اونجایی شروع میشه که:
من یک آدم با روحیات لطیفم،علاقه به شعر(مخصوصا حافظ و مولانا) و شاعری،نویسندگی،کتاب خوانی و خواندن متن های احساسی،رنگ سفید،زندگی ساده ولی ادبی و...دارم
از اونجایی که همسن و سال های من متاسفانه دیگه علاقه ای به این کار ها ندارن،تصمیم گرفتم تمام دوست ها یا بهتره بگم همکلاسی هام رو ترک کردم و تصمیم گرفتم از امروز به بعد درسم رو بخونم و در اوقات بیکاری این کار ها رو بکنم.چون نه اونا میتونن درکم کنند و نه من میتونم اونا رو درک کنم و بهم ضربه میزنند...بنظرتون تصمیم درستیهههه؟
