۳۵سالمه فوقلیسانسم و از نظر شغلیو مالی موقعیت خوبی دارم؛ ۸سال با کسیدر ارتباط بودم و خیلی دوست داشتم به ازدواج برسه که درنهایت به ازدواج ختم نشد و مهاجرت کرد؛ تا حالا هم هیچکدوم از خواستگارام به دلم ننشسته واقعیتش!
۶ماهه که یه خواستگار دارم پسر خیلی خوبیه با درک و فهم و مهربون؛ اما مشکل اینه که هم یه شهر دیگس که میگه به خاطر تو میام تهران و هم از نظر سطح شخصیتی خیلی پسر ساده و سطح پایینیه؛(اخلاقش بیسته اما رفتاراش ضایع) مثلا زیادی با مردم شوخی میکنه ؛نوع حرف زدنش و رفتاراش؛ فوق دیپلمه و کارش دلالیه ماشینه؛ پدرش اعتیاد به تریاک داره؛ خیلی دوسش دارم خیلی بهم حس امنیت میده مهربانی و درک و فهمش بالاست اما احساس می کنم اینا فقط در رابطه دوستی خوبه نه ازدواج، و میترسم که از اینکه بخوام به خانوادم نشونش بدم و فامیل نکنه احساس شرم کنم که چقدر اختلاف سطح بینمون هست؛ بنظرتون درسته چنین انتخابی؟ یا بعدامشکل ساز میشه؟
