بعداز سیزده سال زندگی با وجود دوتا بچه هنوز حساسیتش رو کنار نذاشته .امروز عصر رفته بودم خرید یه خیابون پایین تر از خونمون.قبلش بهش زنگ زدم گفتم که میرم بعد موقع برگشت چون خرید کرده بودم و نمی تونستم پیاده برگردم بهش زنگ زدم گفتم بیا دنبالم گفت دورم نمیرسم بیام شاید یه ساعت دیگه برسم منم گفتم باشه حالا خودم یه کاری میکنم زنگ زدم به دوستم که دو سالی هست که جای نزدیک بخوام برم میبرتم خلاصه دوستم گفت تا ده دقیقه دیگه میام منم نشستم رو صندلی کنار خیابون و جنس های دست فروش ها رو نگاه کردم که اتفاقا همه هم خانم بودن .دوستم تو ترافیک مونده بود یه بیست دقیقه ای شد که اومد تا من سوار ماشینش شدم شوهرم زنگ زد که کجایی گفتم تازه سوار ماشین دوستم شدم شروع کرد به سرو صدا کردن که تو نیم ساعت قبل به من زنگ زدی الان تازه سوار شدی پرسید تنها رفتی گفتم اره .بدتر عصبانی شد بعد که ما رسیدیم در خونه دیدم داره با عصبانیت رژه میره دوستم سلام کرد خیلی سرد جوابشو داد یه اخم وحشتناکی هم کرده بود .بعد که اومدم داخل هرچی گفت جوابشو ندادم الان خیلی خیلی دلم گرفته .کلا مرد بدی نیست .زحمت کشه چشم پاکه دست و دل بازه ولی امان از وقتی که تنهایی بخوام جایی برم خیلی اذیت میکنه این طور که رفتار میکنه کلا از زندگی نا امید میشم میگم یعنی بعد از اینهمه سال زندگی به اندازه نیم ساعت بیرون بودن پیشش اعتبار ندارم
در صورتی که حجابم کامله.
