یه تجربه ی کوچیک

من یه روزی با کلی رویا اومدم تجربی مثل خیلیا گفتم پرستیژ داره پولسازه اطلاعات و علمت میره بالا و بلاخره براش یه کاری پیدا میشه برام واقعا مهم بود شاغل بشم اما وقتی به خودم اومدم دیدم اصلا آدم کادر درمان نیستم به شدت استرسی ام نمیتونم با جون کسی سروکار داشته باشم و شیفتارو نمیتونم تحمل کنم و ... از بچگی عاشق تدریس بودم به نظرم توش استعدادم دارم تا حدودی اما انقدر تو رویاهای الکی موندم و موندم تا عمرم هدر رفت سنم دیگه از ۲۴ گذشت و فرهنگیانو از دست دادم حالا شاید یه روزی خدا بخواد بتونم یه رشته ای بخونم آزمون استخدامی شرکت کنم و به آرزوم برسم اما خواستم بگم بخاطر پرستیژ و جو جامعه علایقتونو کنار نذارید برید سرکاری که با عشق بخاطرش از خواب بیدار بشید نه صرفا چهار تا دکتر مهندس بشنوید و ذوق کنید اگه علاقه باشه از هر هنری میشه پول دراورد