من بیشتر از ده سال بیکاری کشیدم. خیلیییی سخت میگذشت. استخدامی شرکت کردم و معلم تربیت بدنی و سلامت شدم. منتظر نتایج که بودم بابام میگفت کاش دبیر ریاضی میشدی. وقتی گفتم دوستم دبیر زیست قبول شده با یه آه سوزناکی برگشت گفت کاش تو هم قبول میشدی. یه دوست دیگم دبیری زیست قبول شده بود هم دبیر ورزش. اما ورزش رو انتخاب کرد. برگشت با حالت خیلی بد گفت که ابله زیستو ول کرده اومده ورزش (با احترام به همه معلمای ورزش که خودم هم الان معلم ورزشم). امروز مامانم برگشته میگه اگه کسی پرسید نگیم معلم ورزشه بگیم داره درس میده! منم بهشون گفتم وقتی بیکار بودم خجالت نمیکشیدید و الان که استخدامم بد شده! خودتون تصور کنید حال من رو. کی به آرامش میرسم. دلم داره میترکه من بخاطر این شغل چندین ماه شبانه روز تلاش کردم.
بخاطر حرفام معذرت میخام اینا دیدگاه من نیست و اگه کسی میگفت فلانی دبیر تربیت بدنیه حسودیم میشد.
