حس میکنم کسی منو حساب نمیکنه چا تو خونه چه مدرسه چه فامیل هیچکس منو یه دوست صمیمی و قابل اعتماد و احترام نمیبینن بخدا اخلاقمم بد نیست خیلی مهربونم حتی بهتر از آدم های دوروی اطرافشونم بازم من فقط یه آدمیم که هر کی تنهاس میاد سراغم 🥲
منم همینم میفهممت:) ولی نمیدونم علتش چیه
مثلا تو مدرسه شاید آدم پرحرفی نباشم خیلی دیر با یکی حرف بزنم ولی حتی اونی که خیلی صمیمی بودیم دیروز بهم ثابت شد اصلا براش مهم نیستم
احساس میکنم جدیدا خیلی از دوستیا شده استفاده
بر فرض یادمه یه دانش اموز داشتیم خرخون بود پزشکی قبول شد،اولین بار من و اون باهم رفیق شدیم من همیشه خودشو دوست داشتم و هیچوقت بخاطر منفعت کنارش نبودم یعنی خودشو دوست داشتم
حالا بچه های کلاس واسه استفاده درسی و اینا میچسبیدن بهش که اره ما دوستیتم
یا پولدار باشی میان سمتت
متاسفانه دوستی واقعی کمه
چند سالته عزیزم
منم همینم درکت میکنم
خیلی بده تنهایی
بابا اعتماد به نفس داشته باش
چرا ابن طور فکر میکنی
منم همینم
الان مثلا خیلی حال اونایی که دورشون شلوغه خوبه همینا بیشترین اسیبو میبینن همینا ادما رفیقا خانواده تا همیشه کنار ادم نیستن بخوای فکرشو کنی همه تنها هستن
بهتره از تنهاییت لذت ببری نه عذاب بکشی بهترین دوستم برای خودت باش
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
20 ثانیه پیش
20 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
