کار شوهرم طوری هه که دو روز در هفته کامل 24 ساعت شیفته
اکثر وقت ها میام این دو روز و خونه پدرم میمونم و شوهرمم مخالفتی نداره
اما من خودم گاهی کار دارم یا دلم میخواد خونه خودم بمونم و خونه خودم راحتترم ، شاغل هم هستم
اما پدرم مخالف سر سخته که خونه خودم بمونم ...
خونمون آپارتمانی هه و وسط شهره و امنه
من خودم یواشکی گاهی خونه میمونم بدون اینکه بهشون بگم ولی خب بفهمن میدونم بالاخره یه دعوای اساسی باهام میکنن
نمیدونم چیکار کنم
به نظرم وقتی موقعیت خونت خوبه و آپارتمانی هم هست
ازهمون اول اشتباه کردی رفتی اونجاوقتی شوهرت شیفت شب هست
رویه ای که در پیش گرفتی رو عوض کن بعد از ازدواج خانواده ی سابق حقی نداره که برای آدم تصمیم بگیره اینو محترمانه بهشون یاد بده که سرشون بکار خودشون باشن تو یه انسان عاقل و پخته هستی قرار نیست کنترل بشی توسط پدر و مادر و سایر افراد خانواده ی پدری
شوهر منم در ماه 3 یا 4 روز شب کاره . منم اکثر اوقات میرم پیش خانواده م ولی یه دو باری یواشکی خونه موندم حالت رو میفهمم. اگه اونا میفهمیدن قطعا ناراحت میشدن ولی آدم دوست داره گاهی تنها خونه خودش باشه
خانواده من به شدت کنترل گرن نه تنها من بلکه خواهر و برادرم
اما من چون بچه بزرگم خیلی سعی میکنن کنترلم کنن
حتی در این حد که چرا یخچال خونت پره خلوت کن
فلان چی رو نزار فلان کار و نکن ....
واقعا خانواده خوب داشتن نعمته من که همش استرس دارم
علاقه ندارن
پدر و مادرم به شدت کنترل گر و بهانه گیر هستن
نمیتونن با کسی ارتباط بگیرن ، بچه هاشون و برای تنها نموندن میخوان بچسبونن به خودشون
وقتی میای خونشون راجب غذا خوردنت خوابیدنت راجب کارت همه چیت اظهار نظر میکنن
خواهر و برادرم تا جای ممکن از خونه فراری ان
من از سر دلسوزی میام خیلی عذاب وجدان دارم
