الان که آبان ۲۲ سالم میشه نه گواهینامه رانندگی دارم نه هنوز مدرک دانشگامو گرفتم (دوسال دیگه میگیرم) نه پولی در میارم نه کلاسی میرم.هم سنو سالامو که می بینم با زحمت خودشون ماشین میگیرن یا حتی خونه میگیرن،بخاطر اینکه رو پای خودشون وایمیستن و ازدواج میکنن خیلی حسودیم میشه.
من خودم دوس پسرمو بخاطر اینکه همش تو خونه موندم فن بیان ندارم و سرکار نمیرم و حتی گفت گواهی رانندگی ام نداری از دست دادم .
چون خودش خیلی زرنگه قشنگم گفت ازدواج نمیکنم چون مثل ۴۰ سال پیش نیست که دختر کار نکنه و فلان.
تصمیم گرفتم بشینم بخونم از صفر زبانو..مدرک تافل بگیرم ..آزمون وکالتم انقد واسش بخونم قبول بشم..ارشدم قبول بشم بتونم با مدرک زبانم مهاجرت کنم واقعا دیگه خواهانِ پیشرفتم چون اینجوری بی مصرف بودن باعث میشع همه منو رها کنن.تا الان ۳ تا پسر یهو ولم کردن.بحاطر ظاهر بد،مستقل نبودن،نداشتن فن بیان و غیره. به نظرتون دیره که از ۲۲ سالگی واسه درس خوندن شروع کنم؟چیکار کنم به موفقیتای هم سنو سالام فکر نکنم
