غمگین ترین شعر

شبهای هجر رو گذراندیم و زنده ایم

ما را به سخت جانی خود این گمان نبود

....

......

من تماشای تو می کردم و غافل بودم
کز تماشای تو خلقی به تماشای منند
 گقته بودی که چرا محو تماشای منی
و چنان محو که یکدم مژه بر هم نزنی
 مژه برهم نزنم تا که ز دستم نرود
 ناز چشم تو بقدر مژه بر هم زدنی

-ابتهاج

هرکسی کامی گرفت از من مرا تُف می کند

هسته ی خوابیده در آغوش خرماییم ما...

غیر تو با هرکسی بودم بدان تقصیر توست
رو به دایه آوَرَد طفل از غم بی مادری

آواره ی من چو گردد آگاه كاواره شدم من از وطنگاه

دانم كه ز راه سوگواري آيد به سلام اين عماری

چون بر سر خاك من نشيند مه جويد ليك خاك بيند

بر خاك من آن غريب خاكي نالد به دريغ و دردناكي

ياري است عجب عزيز ياري است از من به بر تو يادگاري است

از بهر خدا نكوش داري در وي نكني نظر به خواري

آن دل كه نيابيش بجويي وان قصه كه دانيش بگويي

من داشته ام عزيز وارش تو نيز چو من عزيز دارش

گو ليلي از اين سراي دلگير آن لحظه كه مي بريد زنجير

در مهر تو تن به خاك مي داد بر ياد تو جان پاك مي داد

در عاشقي تو صادقي كرد جان در سر كار عاشقي كرد

احوال چه پرسيم كه چون رفت؟ با عشق تو از جهان برون رفت

وصیت لیلی زمان مرگش به مادرش درباره مجنون

مثل عکس رخ مهتاب که افتاد در آب / در دل هستی و بین من و تو فاصله ایست

به روز وصل چه دل بسته ای که مثل دو خط/ به هم رسیدن ما نقطه ی جدایی ماست

رنج آنهایی که تخم آرزویی کاشتند/ آنکه نخل حسرتی پرورده میداند که چیست

شاید یکم از معنیش دور شده باشه.

ولی نشسته‌ام به در نگاه میکنم....