‌‌‌‌‌

آدمی در هنگام ویرانی به خویش نزدیک‌تر و اصیل‌تر است تا به وقت آبادی. 

از همین‌رو برای هر آن چیز و کسی که ویرانش می‌کند بیشتر دلتنگ می‌شود تا آنچه که آبادش کرده است...