نمیدونم الان عصبانیم یا ناراحت. انگار یه فریاد گلمبه شده توی گلوم. شایدم بغضه. گلوم درد گرفته.
بچه داری خیلی سخته. سختیش فقط اینه ک همیییییشه کاری هست ک انجام بدی. برای خودم هیییییچ وقتی ندارم. تفریحم اینه ک وقتی خابه برم دسشویی. همین. دلم برای خودم تنگ شده. این شوهرم همشششششش سرش تو گوشیه. باید یه حرفو هزززااار بار تکرار کنم تا گوش بده. اخرش باید داد بزنم تا توجه کنه. بعد میگه چرا عصبی هستی. من خودم ببشتر اذیت میشم وقتی داد میزنم. نمیفهمه. بچه عادت کرده فقط روی پای خودم میخابه. فقط از دست خودم غذا میخوره. خستم. تا میام بگم خستم همه میریزن سرم ک نااااشکری نکن. خیلیا حسرت بچه دارن. باباااااا ناشکری چیه. چرا نمیشه با کسی حرف زد. چرااا. انقد تنهام ک اومدم اینارو اینجا مینوسم. کار مسخره ایه. ولی چ کنم. هعی. خدایا شکرت
