ی آدم خیلییی فضول هس ک از همه چیم خبر داره چون شوهرمم بچه ننه هس.زبون تند هم داره چجوری ازش فاصله بگیرم؟چون شوهرم همیشه هر وقت میگه بیا بریم خونه مامانم باااااید برم وگرنه دعوا در حد زدن میشه.چیکار کنم ب نظرتون
باهاش کم حرف بزنم میگه چیه با شوهرت بحثت شده.یا میگه باز اخمات تو همه...!
مگه هر چند وقت یه بار میری؟
تا وقتی شوهرت پشتت نیست هیچ کاری نمیتونی بکنی
مجبوری بسوزی بسازی
خیلی بده شوهر دهن لق
یه جاهایی مجبوری به شوهرت هم یه چیزایی رو نگی
هر حرفی مادرشوهرت زد انکار و حاشا کن
من بودم گیجش میکردم .جواب دو پهلو بده
هر حرفی شوهرت زد برعکسشو بگو
بعد اگه شوهرت ازت پرسید چرا این حرف زدی انکار کن
بذار هر دو تا گیج و مات بشن و آخر سر بیخیال میشن
یحثای حاشیه ای نکن باهاش
اشکم دراومد
من سکوت میکنم وب زندگیم ادامه میدم وخفه خون میگیرم
اصلا دلیل روب راه بودن زندگیم همین وقف زندگی و کنیزی کردنمه وخودمو ندیدنه
چقدر یک زن بی پناهه
دلم خیلی گرفت بااین تایپیک یاد خودم افتادم ک چقدازخودگذشتمهیچکس ندید وتازه میگن نکزدی وطلبکارم هستن
دیگ عادت شده بدترم میشه کنترلش کن
ازصب باکلی شوق پامیشم صبونه میچینم باماساز و نازکشیدن بچم بیدارمیکنم اون نق
باز میرم کتابامیارم باعشق از روسوال جواب میخونم ب تکراراون بفهمع ملکه ذهنش شه
و اون بااخم وتشرنگام میکنه
میرن مدرسه وسرکار
باعشق ناهارمیپزم وکارای خونه
ظهرمیرم باهیجان بدرقشون واوناکم محلی و تاعصرباالتماس بابچع کار میکنم
عصرکلاسمیبرم بدپبدو شام ودمنوشو....
باز باز باز اوناکم محلی و نق
آخ برای دلم
دلم خیلی گرفته
خیلی کم پیش میاد گریه کنم ودلم بگیره
خیلی پرانرزی ام وناامیدنمیشم
امافک کن ب کجارسیدم ک الان اشک میریزم
یکی توزندگیم بوذ قبلا
ایقدنازم میکشید ایقد دوسمداشت
راه میرفتم قربون صدقم میرف
دهسال باهم بودیم
خدای روی زمینم بودخداش بودم
بااینکه شوهرمو دوسدارم اما دوروزه یاداون میوفتم وباصدای بلند زارمیزنم
