در ستایش عشق های یک طرفه:
آدمی را تار عنکبوت میگیرد که سراغ آن می رود. به محض باز شدن تارها از خاطر میبرد این عشق حاصلی جز درد ندارد.البته که درد خود حاصل شگفت انگیزی ست. انسان را تجربه دار می کند. مبادا دوباره یا چند باره دست به آتش عشق یک طرفه بزند. اما امان از این تارهای عنکبوت که باز دورت را میگیرند و دستت را دوباره به آتش میزنی. حاصل دومش بی احساسی ست برای آن که واقعا دوستت می دارد. ستایش گونه است این عشق های یک طرفه ،چه وقتی که نقش عاشق دل خسته را بازی کنی و چه زمانی که معشوق بی احساس می شوی. معشوق بی احساس بودن هم تو را به کمال می رساند. و حاصلی هم دارد. حاصلش این است، دیگر از آن تار عنکبوت ها خبری نیست.
