منو شوهرم سه سال عقد بودیم ولی خب باهم زندگی میکردیم یا خونه اونا بودیم یا خونه ما ی زندگی کامل داشتیم شوهرم خیلی مهربون بود مریض میشدم تا صب بیدار میموند بالاسرم تا ی چیزی لب تر میکردم فرداش دستش بود میومد خونه خیلی رابطمون خوب و صمیمی بود اصلا رفیق باز نبود کل تایمش برای من بود اما امان وقتی ک عصبی میشد دهنش رو باز میکرد هرفوش و تهمتی بلد بود نصیبم میکرد یا ازخونشون بیرونم میکرد اروم میشد پشیمون میشد اما این اخریا دیگ تحملم تموم شد اومدم خونه بابام الا سه هفتس ی سراغی از من نگرفته مامانش تنها بود جایی میرف صد بار زنگ میزد میگف زنه تنهاس اما من ک زنشم هیچ سراغی نمیگیره سریای قبل هم هربار دعوامون میشد دوهفته ولم میکرد الانم یاد خوبیاش میفتم دارم دق میکنم از غصه😭حس میکنم پشیمون میشم طلاق بگیزم اما عقلم میگ طلاق بگیر شما مشابه من بودین؟چیکار کنم خوب بشم😭
چون از خونه بیرونت میکرده باید جدا بشی
میفهمم که یاد خوبیاش میفتی
آدم با هرکس بخواد رابطشو کم یا قطع کنه یاد خوبیاش میفته
اینکه دیگه باهاش زندگی میکردی و شوهرت بوده
ولی واقعیت تلخه
رهاش کن
صبر کن تا حالت کم کم خوب بشه
کتاب صوتی شفای زندگی از گوگل بگیر و گوش بده 🧡
همش میگم ما ک زندگیمون خیلی خوب بود خوشبخت بودیم چرا باید ب اینجا برسیم چرا یکم خودشو درست نکرد کنترل نکرد😭من هنوزم دوسش دارم از طلاق بیزارم اما راهی واسم نذاشته
شب اخرم ک رفتم وسایلمو بردارم رو خانوادم چاقو کشید😭
اگه بچه نداری ولش کن .
گلم طاقت بیار ب نبودنش عادت می کنی
من عادت کردم. اولش مثل شما بی قراری می کردم
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز