دیگه ذوق نمیکنم واسه حرفای عاشقانه و قشنگ اون کسی که باهاشم
اون شور و هیجانو ندارم روحم افسرده شده
همش دپم مضطربم دوست دارم فقط بخوابم چیزی نفهمم
کاریم نکرده خیلیم خوب بوده و دوسش دارم ولی نمیدونم چرا ته دلم یجوریه احساس میکنم یهچیزی غلطه این وسط
دیگه نه رفتار بچگانه ای دارم نه بهونه میگیرم نه حال و حوصله ای دارم حس میکنم روحم پیر شده🚶🏻♀️
کسی این شکلی بوده؟ چرا اینطوری شدم…
بعد یه مدت همه همینطوری میشن
منم اینجوریم عزیزم منتها شوهرمه
اون حرفایی که نباید میزدو تو بحث و دعوا زد چند بار بخشیدمش ولی خب به خودم اومدم دیدم هر روز دارم مرور میکنم هر روز فکر میکنم کم کم همینا باعث شد مثل شما بشم با اینکه چند وقته خیلی خوب شده ها ولی دلم چرکیه
فقط دوست دارم بره بیرون واقعا حوصلشو ندارم
خدای نکرده از دستش بدی قدر میگیری
واقعا مثل اینکه جنس زن همین شکلیه
اول کلی ذوق و شر و شور داره تلاش میکنه برای همه چی بعد هی کم کم یه سری حرفا میشنوه یه سری چیزا میبینه هی میریزه تو خودش بعد به خودش میاد میبینه دیگه هیچ دل سرزنده ای براش نمونده… امان از روزی که روح زن سرد بشه…
