دیالیزم میبینم پسرای ۲۷ ، ۲۸ ساله که همسن خودمن میان واسه دیالیز ناراحتم میشم
ولی وقتی میشینم به حرفا و خنده هاشون گوش میدم میبینم که امید به زندگیشون واقعا بالاس و با همه ی این سختیا بازم دلشون شاده
بعضیاشون خیلی به خودشون میرسن حتی
و خیلی با کلاس میگردن
طرف که پسر باشه به نظرم دخترا با دیالیزی بودنشون هم کنار میان و باهاشون میمونن
ولی دخترا نه ، انگار یه عیب بزرگه روشون
و اکثرشون افسرده ن
دنیای عجیبیه .....بعضی وقتا میگم کاش پسر بودم
از خیلی پسرا شنیدم ک عر میزنن پسر بودن سخته
بله منم کاش پسر بودم و با این بیماریم
پسر رو نميكنه فقط همين
بروز نمیدن
خاله منم سرطان داره اما روحیش خیلی بالاس
ی روز همراش رفتم داشت اشکم در میومد گفت خاله نگاه کن بچه های ۷ ،۸ ساله رو خون من ک از اونا رنگی تر نیست اینم جز روال زندگیمه😢
وای منم وقتی رو پرونده ها سن را میخونم می بینم طرف همسن خودم یا دهه هشتادی هست و الان اینجوری و با این شرایط بستری شده ناراحت میشم.
ولی درست میگی پسرا سختی هاشون کمتر
واااقعا سخته
ببین من بخش اعصاب و روانم
فکر کن دهه هشتادی از مدرسه تیزهوشان
دختر خوشگل کارآموز وکالت
یا کسایی که همسن خودمن
اینا بستری شدن و بعضیاشون بعد از یک تروما کارشون به اینجا رسیده.
خیلی دردناک هست.یا مریضی که حتی دیگه خانوادشم دنبالش نمیان،دختر جوان و زیبایی که دیگه خوب نمیشه و خانواده بعد ترخیص میذارنش بهزیستی
