سلام دوستای عزیزم خواستم این تاپیکو بزنم تا کمی از تجربه های خودم بگم و اگر کسی تو شرایط منه بتونه تصمیم درستی بگیره
من ۲۵ سالمه ، عاشق یه اقایی که ۳۵ سالشه شدم و یه پسر ۸ ساله داره ، از نظر مالی خوبه و برای پسرش هم هیچی هیچی کم نمیذاره
گاهی یه ترسی میاد به وجودم ولی خیلی دوست پسرم رو دوست دارم شاید بگین اگر عاشق بودی شک به دلت نمیومد ، ولی میخوام به بچه های ایندمم فکر کنم
ببخشید کارت خریت محضه بیکاری میخای برای بچه هات برادز ناتنی بیاری؟ بیچاره بچه هات
من هرگز نمیتونم واسه یه بچه دیگه مادری کنم. اصلا بچه ها رو دوست ندارم. جز بچه های خودم
پس با این اخلاق هیچوقت قبول نمیکردم
ده سال بزرگتره
ازدواج کرده
بچه هم داره
ویژگی های خوب و بدشو لیست کن خوب فکر کن با عقل و منطق بسنج
احساسی تصمیم نگیر
هر کسی نمی تونه همچین زندگیایی رو مدیریت کنه.
من خودم تو این شرایطم،،البته مجرد نبودم خودمم جدا شده بودم ولی بچه نداشتم ما هیچچچچ مشکلی نداریم خداروشکر ولی همچنان میگم زندگی این مدلی کار هر کسی نیست.
اگه می تونی بهش فکر کن اگه ذره ای شک داری تجدید نظر کن روش.
ما جات نیستیم تصمیم مهمیه با مشاور مشورت کن
ولی من معتقدم اگ آدم دل پاکی داشته باشه ب همه بچها مثل بچه خودش میتونه نگاه کنه چون همشون معصومن
اگ پیش مادرش میمونه ک خوبه
منطقی تصمیم بگیر با عقل برو جلو نه با دلت
شرایطو بسنج
فردا اون بچه بزرگ میشه از شوهر شما ارث و میراث میخواد و همون بچه پل ارتباطی بین پدر و مادرش خواهد بود و مشکلات دیگه
