یک ماهه دیگه ۱۷ سالم میشه ولی یسری تجربه هایی از این شونزده سال گرفتم که خیلی برام با ارزش بود یاد گرفتم که تا موقعی که به سلامت روان کامل و ارامش تمام نرسیدم بچه ای نیارم و وقتی بیارم که بتونم تمام لحظه ها کنارش باشم ( از داداش کوچیکم از نوزادی تا الان بزرگش کردم و مادرم شاغله اکثر کار ها از جمله غذا درس کردن و تمیز کاری و بچه داری بر دوشمه )
دوم اینکه دوستایی که دارم مورد اعتماد نیستن و فقط ظاهرن ( دوست صمیمی ۱۲سالم با اکسم بهم خیانت کرد )
سوم برای ازدواجم کسی رو انتخاب میکنم که شبیه پدرم نباشه ( پدرم فردی عصبی اما خونسرد و بدون بروز احساسه دوست ندارم بچم احساس کنه پدرش دوسش نداره و احساس تنهایی کنه )
