کمی درد دل

هیچ وقت صورتش رو یادم نمیره گفت خاله تو نبودی آمبولانس اومد مامانمو برد دیگه نیاورد یهو زیر خودشو خیس کرد همیشه این صحنه جلو چشممه

خونه اشون نزدیک محلی بود که همیشه صدای آمبولانس میومد این بچه از صداشون میترسید میگفت اینا مامانمو بردن دیگه نیومد خونه هنوزم همونجا زندگی میکنن یعنی یادشه؟ 

من اون موقع مجرد بودم همش میگفتم کاش من میمردم واقعا حکمت خدا رو نمیفهمم 

بچه ها از من 15سال بزرگتر بود من بهش میگفتم مامان بچگی هام چون همش به من میرسید اصلا انقدر اصرار کرده بود که مامانم دختر بیاره بعد سه تا پسر من اومدم و شدم ته تغاری خیلی بهش وابسته بودیم خیلی دوسم داشت خیلی دوسش داشتم

خیلی دلم براش تنگ شده 

خیلی روحیه اش خوب بود همیشه شاد بود ملاقات رفتنش واسه ما فان بود انقد مارو میخندوند دخترشو بغل میکرد میگفت من اینو میخوام عروس کنم ملوس کنم میخندید واقعا هیچ کدوممون فکر نمیکردیم بره 

آدمی نبود که به چشم نیاد تو همه جمعی شادی میاورد خیلی فعال بود زبر و زرنگ هیچ وقت کم نیاورد هر مشکلی هم که داشت بروز نمیداد زیبا بود شیطون و پر سر و صدا همه جا میدرخشید واسه همین جای خالیش حس میشه زندگیمون بهد رفتنش کلا عوض شد انگار رو همه چی خاک پاشیدن

ظاهرش مرتب بود مامانم عکسشو انداخته بود اما صورتش خیلی غمگین بود یه برادرزاده هم اون سن دارم با هم که مقایسه کردم دیدم چقدر چشمای برادرزاده ام میدرخشه و پراز امید ولی این اینطوری نبود اصلا مامانمم همش میگه تو چهره اش غم بود

واقعا مارو تو موقعیت بدی قرار داد هنوز نمیدونم تصمیم درستی گرفتیم یا نه

هیچ کس این بعد از زندگی منو درک نکرده حتی به شوهرمم نگفتم چقدر دلم تنگ میشه کلا همیشه خودمو قوی و محکم و شاد نشون میده واسه همین بیشتر داغون میشم خوب شد سبک شدم مرسی که شنوا بودید

آره عزیزم همینطوره منم گلایه ای ندارم به هرحال دامادمونم جوون بود و یه دختر بچه داشت اون خانمم میخواست بچه مال خودش باشه البته خیلی نمیرفتیم هفته ای یکبار یا ماهی دو بار اما بازم راضی نبود دیگه چه میشه کرد  

لطفا هرکس خوند برای خوشبختی و عاقبت به خیریش دعا کنه