خیلی احساسی ام . چند ماه قبل بابام مریض شد مجبور شدم تنها بیام شهرستان همینکه از شوهرم خدافظی کردم هر یکساعت بغض میکردم و گریه . گاهی بغضم نگه می داشتم سردرد میشدم . باهاش نمی‌تونستم تلفنی حرف بزنم . تا رسیدم خونه بابام خدا خدا میکردم برگردم .
الان دارم میرم کلا شهرستان فکر میکنم از خواهرم دورم دارم دیونه میشم . اینکه باید از هم دور باشیم . مگه چقدر زنده اییم که از هم دور باشیم ....فقط فکر و خیال و بغض کردن
اخی چقدروحیت لطیفه🥲
الهی
عزیز دلم شما زیاد به عزیزانت وابسته ای، درک میکنم دوری خیلی سخته،ولی بهتره یکم روی خودت تمرکز کنی تا وابستگی چسبنده‌ای نداشته باشی و حالت بهتر شه ☺️❤️
من الان یکی تو یه تاپیکی حرفی بهم زد دلم نیومد بهش درشتی کنم بعد امضاش رو دیدم دلم براش شکست و از ته دل دعاش کردم یه لحظه از خودم بدم اومد که اینقدر احساسی هستم
عزیزم خودت اذیت میشی اینجوری نکن با خودت
هی با خودت تمرین کن تا عادت کنی
زندگی ما انسانها پر از چالشها و احساسها و خطر کردنهاست...
من چی بگم ۸ ساله خانوادمو ندیدم فقط تصویری روزانه باهاشون در تماسم من تنها ایران هستم اونا رو ندارم وسط تمام بدبختیهام تازه دلخوش به زندگیم شده بودم که ورشکست کردیم و بدنبالش اعتیاد همسرم و بعد از کلی کلنجار دوسم داشت نمیخواست منو از دست بده و جدا شدم با سه تا بچه هام تنهاتر شدم...
یاد بگیر قوی باشی اگه تمرین قوی بودن نکنی زندگی با امتحانهاش بالاجبار وادارت میکنه.
