بی حضور تو

بیا به سوی دل تنگ و عاشقانه من

که بی حضور تو ...غمخانه گشته خانه ی من

نماز صبح و شب من به شوق مهر تو بود

و این تویی که نشستی به هر ترانه ی من

به شعرهای سراسر غم دلم بنگر

که در تمام غزل ها تویی نشانه ی من

دلیل زندگی ام را اگر کسی پرسد

همین بس است که بگویم تویی بهانه ی من

که سرنوشت من این است عاشقت باشم

اگر که آتش عشقم، تویی زبانه ی من

هنوز کودکم آری میان مکتب عشق

تو بذر رشد فشاندی به کودکانه ی من

بدان که مرگ وجود مرا فرا گیرد

اگر که سر نگذاری شبی به شانه ی من