مادرهایی هم هستن خانه دارن و ۲۴ ساعته بالای سر بچه بودن ولی باز بچه کمبود محبت داره
مادری به کمیت نیست به کیفیته
پدری میشناسم نظامیه و روزانه یکی دوساعت بیشتر نمیتونه خونه باشه اونم آخر شب ها
ولی وقتی میاد یکساعت با بچه هاش بازی میکنه محبت میکنه و دختراش هیچ کمبود محبتی ندارن
یا مادری که پزشکه استاد دانشگاهه چندتا بچه قد و نیم قد داره ولی وقتی هست به بچه هاش به قدری عشق میده که بچه هاش روح و روان سالمی دارن
ارث ارثه دیگه چه از پدر خودت چه پدر همسرت چه فرقی میکنه؟!
منظورم اینه شاید اون ارث هیچوقت به دستت نرسید میخوای چیکار کنی
بخاطر همین میگم آدم صرفا رو تلاش خودش حساب کنه بهتره
اگر فکر میکنی راهی که انتخاب کردی برات بهترین گزینست و اینطوری مادر بهتری خواهی بود همین راهو برو عزیزم
بالاخره صلاح زندگی خودتو بهتر میدونی و من از کل زندگیت باخبر نیستم
امیدوار هرچندتا بچه میخوای خدا بهت بده