با امیدی گرم و شادی بخش
با نگاهی مست و رویایی
دخترک افسانه میخواند
نیمه شب در کنج تنهایی
بیگمان روزی ز راهی دور
میرسد شهزاده ای مغرور
میخورد بر سنگفرش کوچه های شهر
ضربه سم ستور باد پیمایش
میدرخشد شعله خورشید
بر فراز تاج زیبایش تارو پود جامه اش از زر
سینه اش پنهان بزیر رشته هایی از درو گوهر......