آدم های هم فرکانس، همدیگر را پیدا میکنند.
حتی از فاصله های دور، از انتهای افقهای دور و نزدیک انگار اینها باید در یک مدار باشند. یکروزی، یکجایی باهم برخورد میکنند، آنوقت میشوند همدم، میشوند دوست، میشوند رفیق، اصلا میشوند هم شکل. حرفهایشان میشود آرامش، خندههایشان، کلامشان مینشیند روی طاقچه دل هم. نباشند دلتنگِ هم میشوند. مدام همدیگر را مرور میکنند و از هم خاطره میسازند. یادمان باشد حضور هیچکس در زندگی اتفاقی نیست...
