اونایی که یک فرزند دارن پشیمون نیستین

منم یدونه 3 ونیم ساله  دارم و خیلی تنهاس و دلم براش میسوزه خیلی گناه دارن بعضی وقتا گریه میکنم ما حتی مهمونی هم نمیریم چون تو شهر غریب هستیم 

منم 38 سالمه و شوهرمم نمیخاد 

خودمم میترسم  بیارم چون خیلی دست تنهام و میترسم اولی اذیت بشه و اعصابم نکشه و  نتونم به دوتا رسیدگی کنم... یه مادر افسرده و داغون بشم.... 

منم هم سن شمام پسرم ۹ سالشه و به شدت راضیم اصلا اعصاب و کشش بچه دیگه رو ندارم 

به عنوان دختری که ۴ تا خواهر برادر داره بگم هیچ فرقی نداره تک باشی یا چند تا ,اتفاقا تک باشی ارامش داری 

والا هرکی به فکر خودشه

من یک دونه دختر دارم والبته دخترم دانشجوعه هم خودش راضیه خیلی زیاد وهم خودم بستگی به خودت داره اگه سختگیری وکمال گرا یکدونه کافیه اگرم راحتی کلاخب میتونی بزرگ کنی 

من یکی دارم .

ناشکری نمیکنم ولی 

حیف بچه من که پدرو مادرش ماهستیم

کاش بچه دارنمیشدم 

من ی دختر ۵ ساله دارم همه چی خوبه دلمون بچه دوم نمیخواد اصلا ابدا 

بعد هزيته بالاس همین بتونیم ی شرایط نرمال فراهم کنیم براش 

به نظرم كمه

دخترم ى خواهر نداره باهاش درد دل كنه يا پسرم ى برادرنداره رفيقش بشه

خدا رو شكر همديگه رو دارن ولى اگه به عقب بر مى گشتم حداقل سه تا مى اوردم

چندنفر از شما عزیزان خواهر و براردراتون توزندگی شما نقش مثبتشون بیشتراز نقش منفیشون بوده...

راستش ما خانواده پرجمعیت بودیم و همیشه خواهربرادرهام هزارتا مشکلاتتتتت ناخوداگاه برام ایجادکردن ...

نه اینکه خودشون بخوان اما شده دیگه...

از چه نظر درست بوده؟؟ 

نه یکی نه سه تا چهارتا.... دوتا بچه اوکی هس .. بچه تنها باشه گناه داره .. شما خودتونو تنها فرض کنین چه حالی داره!!!

بله از نظر شما بده ولی از نظر ما ک تجربه ۶تا خواهر برادر و داریم خیلی هم خوبه دلت میاد تک فرزندی چ امکانات چ توجه ب قدر کفایت و فک میکنی ۶تا باشی چی عایدت میشه عزیزم خواهر برادرا تو داستان با هگ خوب و صمیمی ان تو واقعیت بعد فوت پدر مادر و گور زمان از غریبه هم غریبه ترن 

من الان ۲۰ سالمه و شاید درکم نسبت به شرایط لازم برای بچه ی دوم آوردن کم باشه 

ولی طبق تجربه ی ۱۲ سالم از تک فرزندی اینه که من وقتی وارد مدرسه شدم تویه ارتباط برقرار کردن با بقیه خیلی سختم یود نمیتونسم راحت با بقیه دوست بشم 

یا اگر کسی حقمو ازم میگرفت اصلا نمیتونسم دفاع کنم چون تویه خونه همه چی برای من بود 

مثلا داخل مدرسه من کار گروهی بلد نبودم چون بچه ای نبود خونمون که کار گروهی باهاش انجام بدم

و خب اون سن گذشت کردن بلد نبودم تقسیم اتاقم با یه بچه ی دیگه رو بلد نبودم و...

البته اینها یه کمی بستگی به ویژگی های شخصیتی هم داره ولی این تجربه ی من بود

شهرستانم این دخترارو کجا بزارم