31 سالمه و مجردم. راستش از طرفی از تنهایی خیلی وقتا خسته میشم ولی وقتی اکثر زندگیای متاهلی دوستامو میبینم علاقه مم به ازدواج از دست رفته. واقعا تکلیف فردی مثه من چیه. گیجم و با تردید زیادم نمیشه قدم تو همچین مسیرایی گذاشت یکم تردید طبیعیه اما این حد مردد بودن نمیدونم چیکار کنم.
فقط یادتون نره گِره ی تنهایی هر کسی فقط به دست دلِ خودش باز میشه....اینکه فکر کنیم با کسی دیگه ای خوشبخت و خوشحال تر خواهیم بود فقط یک فکره چون شادی و خوشبختی درون خودتونه...برای ازدواج عاقلانه انتخاب کنید و عاشقانه زندگی کنید چون با ازدواج ما قراره رشد کنیم...
فعلا آره تا زمانی که حداقل بتونید ی نفر رو پیدا کنید که لااقل به بلوغ فکری رسیده باشه و بتونه شما رو درک کنه درستی تنهایی سخته ولی به چه قیمتی آدم آرامشی که داره رو خراب کنه
آقا هستم سخت ترین کار دنیا اینه که کسی رو دوس داشته باشی که نمیخواد کسی دوسش داشته باشه
با شرایط فعلی الان آدم باید ی نفر رو پیدا کنه که اول درکش کنه و اینکه شما هم دوسش داشته باشی و اونم شما رو دوس داشته باشه تا بعدش بخواید برای چیزای دیگه تصمیم گیری کنید به قولی ی دوستی آدم باید آدم باشه بقیش درست میشه
آقا هستم سخت ترین کار دنیا اینه که کسی رو دوس داشته باشی که نمیخواد کسی دوسش داشته باشه
با شرایط فعلی الان آدم باید ی نفر رو پیدا کنه که اول درکش کنه و اینکه شما هم دوسش داشته باشی و اونم ...
دقیقا ینی میدونی هیچ کدوم خواستگارای الانم با اینکه شرایطشون خوبه من حسی بهشون ندارم واسه همین نمیخوام ادامه بدم و میدونم تنهاتر میشم اما خب بهتر از اینه این جوری ازدواج کرد
دقیقا ینی میدونی هیچ کدوم خواستگارای الانم با اینکه شرایطشون خوبه من حسی بهشون ندارم واسه همین نمیخو ...
گاهی وقتا ی حس توی همون نگاه اول به وجود میاد ولی بعضی وقتها هم ی زمان کوچولو میبره ولی در کل اگر طرف حس بدی بهتون نمیده ی کوچولو باهاش معاشرت کنید شاید ی کوجولو معیارهای شما رو داشت چه معلوم
آقا هستم سخت ترین کار دنیا اینه که کسی رو دوس داشته باشی که نمیخواد کسی دوسش داشته باشه