افسردگی شدید دارم ولی تایمی مدرسه بودم حتی اخمم نمیکردم پیش بچه ها نمیدونم چه قدرت و انرژی بود حتی پیش میومد از فشار روانی تو دسشویی گریه کردم ولی پیش بچه ها اصلا اینقد خوب بودم حتی دوست نداشتن غیبت کنن اینقد تو زندگیم بی حوصلم پیش بچه ها یه ادم صبور با حوصله ولی وقتی میومدم خونه پنچر بودم تو تنهایی گریه میکردم بدترینش این بود شاگردم مادرش ۱ماه بود فوت شده بود بهم گفت مامان😭مردم زنده شدم ولی اصلا به روی خودم نیاوردم ولی تا ابد به فکرشم چون خیلی بیخیالش بودن کاش همه ی بچه ها با مادراشون برن🙂
شایدم خدا خودش کمکم میکرد
