بزارین از تناقضاشون بگم
شاید توما ایرانیا هنوز رواج باشه این تفاوت بین بچها و متاسفانه دامن گیر منم شده
من نه بچه مورد علاقه پدرمم ن مادرمم
خلاصه کنم همش شاهد تبعیضم شاید بگین نه حس میکنی و نه دوست عزیز
مثلا اگر داداشم بیاد خونمون میتونه تو اتاق باشن ولی من حق ندارم اون اتاق خالی رو بردارم برای خودم
اگه ماشین بخواد بابام بهش میده ولی برای من انقدر غر غر میکنه و تحقیرم میکنه و زجرم میده همش عذاب وجدان میگیرم
اعتماد بنفس ندارم از بس القاب زشت بهم دادن هیچوقت دوست ندارم عکس بگیرم توهیچ جمعی نمیرم
میتونم خداروگواه بگیرم هیچوقتتتتت هیییچوقتتت با خواهرم بد حرف نزده
ولی منی که انقدر حواسم بهش هست هرچی بگه گوش میکنم اما همش دعوا داره باهم خیلییی داد میزنه کوچیک و عادی ترین حرفام میترسم بهش بگم از بس غرغر میکنه و داد میزنه 😪😪
