خدامی بخشه

نه، تا وقتی که رضایت اون آدمی رو که دلش رو شکسته به دست نیاره نمی بخشه

اون الان چون با عواقب کارش روبه رو نشده براش مهم نیست، ولی همین که یکی دو بار سرش به سنگ بخوره سر عقل میاد، تا اون زمان سعی کن به حرف های نیش دارش بی اهمیت باقی بمونی، می‌دونی خودت هم خیلی مقصری، چون به حرف هاش اهمیت میدی که آزار می‌بینی، حرف های بد و نیش و کنایه های زیادی که در طول روز می‌شنویم تمامی نداره، ولی اینکه در برابر اون حرف ها چه جور واکنشی از خودت نشون بدی خیلی مهمه

خب همین دیگه، باید به درجه ای از بی تفاوتی نسبت به حرف هاش برسی که احساسات بعد از فکر کردن به اون هم تو رو عذاب نده، اگه به یه دید عاقلانه بهش نگاه کنی میفهمی نظراتش پوچ و بی ارزشه و اصلا لازم نیست آنقدر ها هم خودت رو عذاب بدی، بی اهمیت باش، چون اگه نباشی اونی که این وسط ضربه می‌خوره فقط خودتی و خودت

چجوری بی اهمیت باشی؟ خب به این فکر کن که آقا نظر اون شخصی که آنقدر بهش اهمیت میدی چه تأثیری می‌تونه روی زندگیت داشته باشه؟ کجای ارزش زندگیت به یه نظر پوچ بنده؟ ببین من میدونم که نظر دیگران برای همه ی ما مهمه، من درک میکنم چون همه ی ما دوست داریم از دیدگاه دیگران کاملا بی نقص به نظر برسیم، ولی بیا و واقع بین باش، جلب رضایت 100 درصدی مردم هدفی عه که هیچ وقت نمیتونی بهش برسی، گاهی وقتا یه نظر، یه ایده، یا یه پیشنهاد به خاطر اختلاف سلیقه ای که بین مون هست به وجود میاد، پس هر وقت دیدی اگه نظر یا حرف کسی آزارت میده بگو (ایراد از من نیست، حتما طرف مقابل ام بی سلیقه اس) زمانی که یاد بگیری که همه ی عیب و ایراد ها رو فقط از چشم خودت نبینی، اون وقته که پیشرفت می‌کنی و میتونی بی اهمیت باشی