من درسته سر کار نمیرفتم ولی از اول ب فکر این بودم ک پس انداز کنم ک شوهرم ماشین بخره خونه بخره
دوستداشتم جاس استخدام بشه
از خیلی چیزهای ک دلم خواست ک چشم بستم روش و بی خیال شدم ک خودم میرفتم دنبال وام دنبال هرراهی بودم بدون اینکه بگم ب نام من بزن یا همیشه میگفتم ما
شوهرم خیلی خوب بود و هست
الان بعد هفت سال دوتا خونه داره ماشین داره دوتا بچه دارم .ولی الان خاهر شوهرهام میگن باید مادرمون جمع کنی اگ نمیتونی برو کنار از سر راه داداشمون طلاقت میدیم شوهرمم میگه باید جمع کنی من چ فرقی با عروس های دیگه ش دارم بااینکه این چندسال هروقت نریض میشد خونه ما بود الانم همه کارهاش باماس ولی شده وظیفمون به شوهرم گفتم ب خاهرت زنگ بزن بگو بیخود کردی گفتی طلاقت میدیم ولی زنگ نزد دیگ من بحثی نکردم و دلم شکست از دیروز کلا ناامید شدم از زندگی از طلاق میترسم دوستندارم ولی دلم برا خودم میسوزه این همه از خودم گذشتم اخرش میگن بذار برو
زن بودت بدترین چیز دنیاست
