بچه کوچیکا رو دیدی مثلا ۳/۴ساله ها؟
وقتی دارن با ی اسباب بازی خطرناک بازی میکنن حالا مثل چاقو که برنده است یا ی چیز کوچیک که ممکنه بخورنش ...وقتی میری اسبای بازی رو از دستش میگیری از رو دلسوزی و محبت هست..ولی اون ک نمیدونه..شروع میکنه ب گریه و بهونه گرفتن گیر دادن که اسباب بازی رو میخواد...اگه بتونه حرف بزنه جیغ و داد میکنه که وای اونو میخوام
تو بیا ۱۰ تا اسباب بازی قشنگگ بریز جلو دستش حتی نگاشونم نمیکنه مسگه نه من همون مزخرف خودمو میخوام..حالا بشین ۲ساعت توضیح بده واسش اصن انگار نه انگار.
ولی همون بچه وقتی۵/۶سالش میشه بهش بگی این قضیه رو واکنشش چیه؟ یا میخنده هیچی نمیگه یا میگه خب بچه بودم دیگه ..ببخشید!
این دقیقا مثل رفتار ما آدما با خداس
وقتی ی آدم میاد تو زندگیمون ب هر دلیلی نیست نمیمونه.میره
بلافاصله شروع میکنیم ب غر زدن قهر کردن بهونه گرفتن گریه زاری و...
خدا ۱۰ تا آدم خوبم بیاره تو زندگیمون میگیم نه من همون مززززخرف خودمو میخوام اما نمیدونیم که اون واقعا خوب ما نیست!
یه چندسال که بگذره میفهمیم چقد ب نفعمون شد.