شوهرم محل کارش یه شهر دیگه س تو عقدیم من شهر اصالت خودمون با خانواده اون تنهاست اونجا کار میکنه تعهد داره بعد یکسره سر کاره همش میدوه برا پول همش نگران عروسی و خونه آینده مونه ماهی یبارشاید بیاد شهرموم تازه اونم میگه خرجم بالا میره نیام بهتره اما من نمیتونم دیگه انقد دوریو تحمل کنم آخه این چه ازدواج یه خیلی دوریم ازهم نمیتونم دو شیفت سر کاره زنگم میزنم خیلی نمیتونم حرف بزنیم دلم یجوره میگه از دل برود هر آنکه از دیده برفت همش حس میکنم با کسیه ولی میدونم اهل خیانت نیست خیلی حس بدی دارم تو محل کارم مردا هستن بخدا من اونا رو از شوهرم دارم بیشتر میبینم چه زندگی ایه آخه؟دلم میخواد یبار یکی منو باهاش ببینه هیچوقت نیست حس میکنم شوهر ندارم یکسره هم خسته س خیلی دور شدیم ازهم امشب همش گریه میکنم
شرایطش را میدونستید از اول و قبول کردی
والا تو این دوره زمونه بنده خدا گناهی نداره که تلاش می کنه برای عروسی و خونه و مخارج
خودت شرایطشو میدونستی دیگه چرا قبول کردی خب
حرف دل منو زدی
شوهرم همش میگه من نمیتونم یک روز بیشتر در ماه پیش زن و بچه باشم حوصله م سر میره
ولی از صبح شش تا ده شب پیش همکارهای خانمش هست و حوصله داره براشون
خدایی اینطور مردی تا آخر عمر ادامه میده و شما همش تنهایی میری پارک و بازار و مهمونی و افسرده میشی
باید نامزد میموندی نه عقد
طبیعیه،اگ خونه داره،تو برو سر بزن بهش،تا عروسی کنید راحت نیشید،منم دور بودم،۴ماه اخر من رفتم پیش همسر
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
5 ثانیه پیش
6 ثانیه پیش
6 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
