خانواده سمی من

بچه‌ها من از دست خانواده‌ام خیلی ناراحتم یعنی دیگه بریدم و خسته شدم پدر مادر من از بچگی با هم مشکل داشتند و همش با هم دعوا می‌کردن و ما بچه بودیم همش حرص می‌خوردیم مامانم منو که هیچ وقت با خودش نمی‌برد توی قهرها کردناش و منو می‌ذاشت تو همیشه به این اعتقاد داشتند که من مثل خانواده پدرم هستم چون من به شدت بابایی بودم الان حدود ۹ سال هست که ازدواج کردم و بچه هم ندارم با اینکه فشار خیلی روم زیاده اما از لحاظ ذهنی خیلی خستم و از لحاظ مالی با اینکه پدرم خیلی پولداره ولی شوهر من از لحاظ مالی ضعیفه ولی چیزی به ما نمیده و من هم بهش چیزی نمیگم یعنی به نظرم چشمه باید خودش بجوشه ولی از حرف‌های پدر و مادرم دیگه خسته شدم مادرم وقتی که با پدرم دعواش میشه میاد هر حرفی رو می‌زنه و شاید خیلی از حرف‌هایی که پدرم برای درد و دل به مادرم در رابطه با ما که بچه‌هاش هستیم میگه مادرم میاد به ما میگه و من به خاطر اینکه یه وقت به بابام نگم و بیاد به مامانم غر بزنه که چرا دهنت لق هست هیچ وقت هیچ حرفیو نمی‌زنم و همه رو می‌ریزم تو خودم فکر کن پدرم مثلاً میگه که نمی‌خوام دخترم سارا بیاد خونمون و دنیا رو سر من خراب میشه ولی مجبورم به پدرم حرفی نزنم که غری به مادرم نزنه و همش من دارم کوتاه میام یعنی ما دو تا دختر دو تا دختر خانواده شدیم بزرگ خانواده و اونا حرف می‌زنن ما کوتاه میایم و می‌گذریم اما اونا همش جواب میدن همش بعد رفتاری می‌کنن از طرفی دلم می‌سوزه ولی مثلاً مادرم خیلی رک میگه من توقع دارم مثلاً تو از جنوب تهران بیای شمال شرق تهران دنبال ما ما رو ببری بیرون در صورتی که شوهر من از ترافیک و پشت ماشین نشستن متنفره و مدام اینو به من گوشزد می‌کنند که مثلاً شما برای من کاری نکردید یا کاری نمی‌کنید نمی‌دونم واقعاً