تنهاییییی

خوب با هم تفاوت هایی داریم تو همه ی زمینه ها ولی با توجه به سن و تجربه ای که داریم متوجه شدیم قهر کردن و دعوا کردن حلال مشکلات نیست در مورد مسائلمون حرف میزنیم و حل میکنیم،از عذرخواهی از همدیگه خجالت نمیکشیم در مورد علاقه مندیامون سعی میکنیم به هم احترام بذاریم،کلا تو فکر اذیت کردن همدیگه نیستیم،به هم اعتماد کامل داریم هیچ چیزی هم از هم پیدا نمیکنیم حتی اگه بدونیم طرف مقابل امکان داره ناراحت بشه،دروغ تو کارمون نیست 

خبب ت این زمینه ک عالی هستین ینی بنظرت پیداکردن شخصی ک هم تایپ باشه وب همدیگه بخورن مشکله ازین نظر؟؟

آره خیلی سخته ،من تو مجردی سه تا  دوست پسر داشتم به خواستگاری میکشید خانواده رد کردن ،بعد اون هم ازدواج سنتی کردم هیچ وجه مشترکی با هم نداشتیم و هزار مشکل،بعد اینم که جدا شدم دو مورد برای خواستگاری پیدا شد ولی به نظرم هیچ حرفی نداشتم باهاشون برنم تا اینکه همسرم آشنا شدم دقیقا مردی که میخواستم ولی تو سن ۳۹ سالگی،یعنی اینهمه عمرم هدر رفت تا فرد مورد نظرم پیدا شه بارها بهم میگیم کاش ۲۰ سال پیش آشنا میشدیم خیلی چیزا لرق میکرد ولی گاهی میگیم شاید قسمت بوده تو این سن همدم و مونس درستی داشته باشیم 

دقیقا متوجه ام چی میگین گاهی اوقات ممکنه اصلن اون شخص برای آدم پیدانشه خداروشکرت سرنوشت شمام بوده منم گاهی اوقات این حس ودارم ک شاید کسی مناسب وتایپ من نباشه ینی تاب الان ک باافرادزیادی آشناشدم امانبودن،بااین حال همونطورک شمامیگی ت هیچ سنی عشق واقعی دیرنیس وارزش صبرکردن داره قطعا

هیچ کاری نمیشه کرد خیلی هم سخته ولی چاره ای نداره

میدونی تو سن پایین اکثرا دنبال تفریح و خوش گذرونی و یه جورایی اتلاف وقتن ولی سن که بالاتر میره ذهن بیشتر کار میکنه و دنبال یه آدم همیشگی میگردیم و دنبال یه نفر که تو همه ی شرایط کنارمون باشه