منه بدبخت

منم پشت تلفن هربار گوش‌میکردم عذرخواهی میکردم. میگفت نه بابا. بچه اس درست میشه. ولی هربار باز زنگ میزد و همون حرفا رو میزد. پسر برادرش هم خیلی پسر وحشی بوده و بعد هم معتاد شده. همش پسرمو با اون مقایسه میکرد

میگفتم مادرجان لطفا ما رو همراه خواهرشوهرم دعوت نکنید که بچه ی اونا اذیت نشه قبول نمیکرد. شوهرمم اصلا قبول نمیکنه نریم خونه ی مادرش. به خدا هربار میرفتم کلی خسته و با اعصاب داغون برمیگشتم. خیلی اعصابم خورد میشد.

انگار این بچه رو از تو جوب پیدا کرده ام. 

خلاصه برداشتم پسرمو بردم پیش روانپزشک کودک. گفت خیلی کوچیکه. گفتم به خدا داره روانیم میکنه. هیچکس قبولش نمیکنه. هیچکس دوستش نداره. گفت بیش فعاله و داروهای ضعیف داد. تو مطب بکی از دوستای مادرشوهرم منو دید. منم پنهونی پسرمو برده بودم که نفهمن. اونم رفته گذاشته کف دست مادرشوهرم

الان مادرشوهرم هرروز زنگ میزنه به شوهرم که چرا باید دارو بدین. نزار دارو بده. زنت حساسه پسرت هیچیش نیست

انگار نه انگار تا دیروز مغز منو اینا نبودن که‌داشتن میخوردن