به نظرتون آدم با همسری زندگی کنه که هیچ عشق و علاقه و جذابیتی بینشون نیست سخت تره؟ طلاق عاطفی مثلا.
یا جدا بشه و هرگز عشقی رو دوباره تجربه نکنه و ازدواج هم نکنه؟
کدوم تنهایی و بی عشقی و بی توجهی ش سخت تره؟
بنظر منم زندگی بدون علاقه قشنگ نیست
نمیدونم وافعا چطور با خاستگار سنتی ازدواج میکنن خیلیا 😑
قطعا مجردی
نباید گذاشت یه رابطه ای به تهش برسه و دیگه هیچ عشقی وجود نداشت باشه
ولی اگه برسه یعنی همچی تموم شده و راهش جدایی
بدون عشق زندگی معنایی نداره فقط لحظه هارو میگذرونی همین
گزینه اول سخت تره
چون محدودیت وجود داره
محدودیت اینکه شما با این مرد باید خوشبخت بشید که نیستید و نمیتونید عاشق مرد دیگه ای بشید و باهاش وارد رابطه بشید چون اخلاقی نیست !
ما آدم ها وقتی محدودیت داریم شرایط سخت برامون سخت تر میگذره
درست مثل وقتی که روزه ایم و این محدودیت که نباید اب بخوری خیلی روی اعصابت رژه میره
اما کافیه روزه نباشی اصلا متوجه نیستی تشنه ای و ممکنه چند ساعت آب نخوری
پس هر شرایط سختی که با محدودیت همراه باشه سخت تر میگذره
البته بهتر گفته بشه این داستانم خیلی وقتا تو از طرف مقابلت اعصبانی یا دختری تصورت اینه که حست تغییر کرده به اون شخص در صورتی که بعضی از مسائل گذراست و حل میشه
ولی بعضی وقتا واقعا یه رابطه می میره و وقتی به تهش می رسه دست و پا زدن بی فایدست و راهش جدایی
تاپیک های به روز شده
15 ساعت پیش
15 ساعت پیش
15 ساعت پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز