مامانم اجازه نمیده با دوستام برم بیرون بهش میگم جرا چیزی نمیگه فقط میگه نه نباید بری بیرون
کلافه شدم دیگه زندانیمون کرده فقط برا مدرسه میریم بیرون
میگه من نگرانم شاید نگرانی هام برای تو مسخره باشه ، من که نمیتونم بخاطر نگرانی اون بشینم تو خونه ، میشینم تو خونه هم هعی میخوام کار مفید کنم ولی در نهایت میرسم به موبایل ، بجاش هروقت میرم بیرون کلی حالم خوب میشه اصلا مردم رو میبینم و ارتباط میگیرم اعتماد به نفسم بالا میاد ولی تو خونه همش عذاب وجدان دارم که چرا همش سرم تو گوشیه
بگو خودش ببردت بیرون عزیزم
یا دوستاتو ب مادرت معرفی کن بزار ببیندشون
خاطرش جمع بشه
با اجازه اسی
بیاین تاپیک آخرم بحرفیم عاح🦥
به مامانت بگو توهم بیا باهم بریم دوبار ک بردیش خسته میشه نمیاد شایدم نگرانیش کم بشه
خواست سوار ماشین بشه بگو مامان سوار نشو اگه تصادف کرد چی من نگرانم
خواست چاقو، قیچی دست بگیره بگو مامان دست نزن اگه دستت برید چی من نگرانم
انقدر بگو تا خسته شه
بگو هیچکس چون صرفا خطر هست از انجام کار منصرف نمیشه
به جاش راه های مراقبت از خودش رو یادمیگیره
مثلا سوار ماشین میشه کمربند میبنده اروم میره
برای بیرونم اگه نگرانه بگو خودت یه مدت باهام بیا مسیر های امن رو یادبگیریم رفت و امد با اتوبوس و مترو و ..
بگو تو خودخواهی میخوای من بشینم خونه که خط روم نیفته پس این خط های نامرئی که روی روحم میفته چی
