تنهایی

در باطن تموم این کِشش های درونی ما برای با یکی بودن در اصل برای یکی شدن و نبودِ حس جدایی هست.....چون همه ی ما از یک وجود هستیم..یعنی زمانی که ما در یک رابطه عاشقانه هستیم داریم وجود اصلی خودمونو حِس میکنیم و دیگه یک نفر نیستیم بلکه بینهایتیم..

زندگی اون چیزی رو که ما نیاز داریم بهمون میده ...فقط باید صبور باشید...چون با صبر به همه چیز میرسید مثل وقتی یک کشاورز همه کاری کنه تا محصولشو بکاره از بیل زدن تا آب دادن بعدش بشینه نگاه کنه بگه چرا اتفاقی نمی افته ناراحت میشه در صورتی که دونه ی بذر در زیر خاک در حال رشدکردن و حرکته منتها ما باید باآگاهی صبور باشیم تا نتیجه محصولمون رو ببینیم اگه صبر نکنیم و اگاه نباشیم که تموم عالم در حال رشد و حرکته اونوقت ناراحت میشیم ولی اگه صبور و آگاه باشیم شاد خواهیم بود و به چشم ظاهر هم این رشد رو خواهیم دید و می بینیم هر چیزی در زمان خودش رخ میده...یه کشاورز اگه تموم باغش هم غرق آب کنه درخت ها خارج از فصل خودشون میوه نمیدن چون هرچیزی در زمان خودش اتفاق می افته...سختی ها و مشکلات در نهایت ما رو رشد میدن و باعث میشن ما به بهترین چیزهایی که حتی فکرشم نمیکنیم برسیم...

لِكُلِّ نَبَإٍ مُسْتَقَرٌّ ۚ وَسَوْفَ تَعْلَمُونَ
برای هر اتفاقی وقت معینی است و به زودی آگاه می‌شوید...

به نظرم از تنهاییت لذت ببر

خواهش میکنم...البته این حرف ها نیست که قشنگن این همون درون خودتونه که زیباست چون تموم دنیا آیینه خود ماست و شما درون این حرفها درون خودتونو می بینید ..