اونقدر بدبختم که از داشتن عادی ترین چیزا محرومم
کاش بمیرم دیگه بسه برام این زندگی
۲۹ سالمه یه عشق یه زندگی عاشقانه ندارم
دیگه خسته شدم چرا خدا باهام اینکارو کرد که من محروم شم از عادی ترین چیزا
انگار که من آدم نیستم
کاش مرگم دست خودم بود
امیدی به این زندگی ندارم
چرا عزیزم
امیدوار باش در این نیمه شب برات دعا میکنم
منم دارم گریه مکنم عاشق یک ادم اشتباه شدم ازدواج کردم حالا دارم جدا میشم اونم تو ۲۰ سالگی این همه بدبختی نا امید دلشکستم ک نگم برات 😭😭😭😭😭
خانوادم گریه مکنن خودم میگم یعنی چی میخواد بشه چرا من شانس نداشتم
کلی نگو تاببینم چی شده
