چند سال پیش بخاطر یسری مشکلات کلا اعتماد بنفسمو از دست دادم الان جوری شدم که تا با یکی حرف میزنم گریه ام میگیره برا همین سعی میکنم جایی نرم همش تنها باشم حوصله هیچ کس و هیچ کاری ندارم دارو هم جز چاقی تاثیر دیگه ای نداشته برام
شبا خواب ندارم بیدارم تا صبح
صبح خوابیدم تا ساعت ۳ الانم مثل جنازه افتادم دیگه کم آوردم دوس دارم بمیرم نه امیدی نه هدفی خداااا حالم بده
حقیقتش منم مثه تو بودم دو سه سال رسماً نابود بودم
ولی تهش مشغول کار شدم کتاب خوندم با دوستام بیرون رفتم تنهایی رفتم خرید تو بازار دختر کلی کار میشه کرد خودتو جمع کن
دیگه به جایی رسیدم حوصله حرف زدن و تایپ کردن هم ندارم رسما روحم مرده
هیچکس نمی‌فهمه چمه هیچکس درکم نمیکنه بریدم دیگ😭😭😭😭
از حال بدی به اینجا پناه آوردم اینجام یکی نگف چه خاکی سرم کنم چقد احساس تنهایی میکنم چرا هیچ کس درک نمیکنه این چه دردیه چرا خوب نمیشم😩
