امروز روضه بود همه جمع بودن فامیل
بحث احساسی بودن شد همه گفتن تو بدون احساسی
الانم که فکر میکنم میبینم راست میگن
عزیزترینم تموم کرد یک قطره اشک نریختم
بچه دوساله تصادف کرد خونی مالی
مغزش رو زمین فقط نگا کردم بعدش برا مامانم تعریف میکردم خنده ام میگرفت
با نامزدم قهربودم اومد جلوم زار زار گریه کرد با اینکه علت خاصی نداشت نبخشیدم
دوستم تصادف کرد تن سردش گرفتم ولی برام عادی بود
چیکار کنم بی تفاوت نباشم
الان ک میبینم واقعا انگار عجیبه
تا یه حدی عادیه ولی اینکه احساس غم رو تجربه نکنید یجور اختلال هست باید برید روانپزشک
یا خدا منم بی احساسم ولی نه اندازه تو
میگن موسیقی گوش دادن دل رو سنگ میکنه. آیا در مورد تو صادقه؟
از اول اینجوری بودی یا اینجوری شدی
اصلا نمیدونم چیکار کنم برا یه ساعت۴۰۰ازم برد هیچی بهم نگف
فقط گف افسرده ای و فقط مثال فک فامیل برام میزد
نمیدونم چطور خودمو نجات بدم
اینم بگم ک ازم پرسید تاحالا ب خود.کشی فک کردی من گفتم نه
ولی حقیقتا هرروز فک نکنم یکروز درمیون بهش فک کردم
تو بعضی سوالا بهش دروغ گفتم
واسه همین فکر میکنم وارد مرحله افسردگی شدم
یه روز عادیترین رو میشه تعریف کنی؟
منظورم اینه که کار هایی که روزانه انجام میدی چیان؟
معمولا مواقع افسرده بودن چه افکاری به ذهنت خطور می کنه
چه چیزی بیشتر ناراحتت میکنه
تایم خوابت چجوریه
با کیا بیشتر حرف می زنی و وقت می گذرونی
چقدر میری بیرون و تفریح
