برای پدرم...🖤
چگونه آیا دلت می‌آید دل از دل ِ ما بریده باشی
در ِ قفس وا، غریب و تنها، چنان کبوتر پریده باشی
چه می‌شود کرد از این‌همه درد، چه می‌شود گفت از این‌همه آه
نمانده چاره به غیر از این‌که به آسمان پر کشیده باشی
ستاره ها نقش ِ فرش ِ راهت، فدای ِ اشک و فدای ِ آهت
به شوق ِ فردا گذشتی از شب که رهسپار ِ سپیده باشی
خلیج ِ گریه، هوای ِ توفان، صدای ِ موج و شب ِ پریشان
چگونه باور کنم که از ساحل ِ دلم پا کشیده باشی
سفر به‌خیر ای همیشه در یاد، گُل ِ خزان‌برگ ِ رفته بر باد
گمان کنم تاکنون به باران، به باغ ِ گُل‌ها رسیده باشی
به گریه گفتم به آه ِ غم‌بار، گُل ِ امیدم خدا نگهدار
خدا کند حرف ِ آخرم را تو وقت ِ رفتن شنیده باشی
به روی ِ شیشه نشسته نم‌نم، پس از تو سهمم شده فقط غم
نسیمی آمد به این امیدم که جای ِ آن تو وزیده باشی
غزل غزل شعر ِ ماندگاری، به گریه چون ابر ِ نوبهاری
اگر که با اشک ِ حسرت ِ من به روی ِ دفتر چکیده باشی
