خیلیا ازم میپرسن که چرا اینقدر افسرده ای؟
چرا اینقدر ساکتی؟
چرا هیچی نمیگی؟
چرا بهت خوش نمیگذره؟
چرا از همه بدت میاد؟
چرا از هیچکس خوشت نمیاد؟
و هزاران چرای دیگه...
واقعا اینجور افراد نمیدونن رفتار دیگران نتیجه اخلاص و کارهای خودشونه؟؟
مگه بقیه دوست ندارن شاد باشن؟
پر انرژی باشن؟
خوشحال باشن؟
بهشون خوش بگذره؟؟
وقتی همه همیشه بهت بدی کنن..
هیچکس به حرفت گوش نده..
وقتی داری حرفی میزنی یهو بهت بگن ساکت شو/خفه شو دیگه..
وقتی داری حرف میزنی هیچکس بهت توجه نکنه
وقتی بپرن وسط حرفت و انگار نه انگار که وجود خارجی داری...
وقتی ببینی با بقیه چطور خوب رفتار میکنن و با تو چه رفتاری دارن
پس چطور انتظار دارن ی فرد شاد و سرزنده باشی که همیشه همه جا بهش خوش میگذره و با همه گرم بگیری و همه رو دوست داشته باشی؟؟؟؟
واقعا چرا؟؟؟؟؟